A A A

"Biuletyn katechetyczny" nr 78-79 (184-185) styczeń - luty 2020

   

 

 

 

 

 


EUCHARYSTIA JAKO UCZTA

 

Msza święta jest jednocześnie, i to w sposób nierozdzielny, ofiarą Krzyża, pamiątką śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz świętą ucztą. Jak stwierdza Jan Paweł II w Ecclesia de Eucharistia, „«Msza święta jest równocześnie i nierozdzielnie pamiątką ofiarną, w której przedłuża się ofiara Krzyża, i świętą ucztą komunii w Ciele i Krwi Pana»” (nr 12). Uczta ofiarna stanowi integralną część ofiary eucharystycznej. „Uczta”, w której bierzemy udział, pozostaje zawsze ucztą ofiarną, naznaczoną krwią Jezusa przelaną na Golgocie, dzięki której zostaliśmy wykupieni z naszych grzechów i zbawieni do życia wiecznego w niebie (por. Ecclesia de Eucharistia, 48). Eucharystia jest świętą ucztą, w której przez uczestnictwo w Ciele i Krwi Pańskiej mamy udział w dobrach ofiary paschalnej (por. Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego, 80), odnawiamy też nowe przymierze raz zawarte przez Boga z ludźmi i zapowiadamy udział w uczcie niebieskiej. Sprawowanie Eucharystii jest uobecnieniem zbawienia, czyli wejściem w Chrystusa, zjednoczeniem z Nim. Jan Paweł II w encyklice O Eucharystii w życiu Kościoła napisał: „Zbawcza skuteczność ofiary urzeczywistnia się w pełni, kiedy w Komunii przyjmujemy Ciało i Krew Pana. Ofiara eucharystyczna sama z siebie jest skierowana ku wewnętrznemu zjednoczeniu nas, wierzących, z Chrystusem przez Komunię: otrzymujemy Tego, który ofiarował się za nas, otrzymujemy Jego Ciało, które złożył za nas na Krzyżu, oraz Jego Krew, którą przelał «za wielu (...) na odpuszczenie grzechów» (Mt 26,28)” (Ecclesia de Eucharistia, nr 16). Chrystus uwielbiony ofiaruje siebie jako pokarm. Jezus Chrystus przychodzi, by ogarnąć człowieka swoją miłością, która najpełniej jednoczy z Nim, a w Nim z drugim człowiekiem.

Jan Paweł II w Ecclesia de Eucharistia pisze: „Eucharystia to prawdziwa uczta, na której Chrystus ofiaruje siebie jako pokarm. (…) Nie chodzi tu pokarm w sensie metaforycznym: «Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem» (J 6,55)” (nr 16). Jezus Chrystus przygotował swoich uczniów w przekazie uczynionym po rozmnożeniu chlebów. Do zdziwionych Apostołów powiedział: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6,53). Do istoty Eucharystii należy jej wymiar jako uczty: „Bierzcie, jedzcie, pijcie” (por. Mt 26,26-27), który sprawia, że buduje ona także wspólnotę z braćmi i siostrami. Nie można mówić o Eucharystii jako prawdziwej uczcie bez podkreślenia, że przekazując nam swoje Ciało i Krew, Jezus Chrystus daje nam swojego Ducha. Posilanie się Ciałem i Krwią Chrystusa wzmacnia wspólnotę wierzących – Kościół. Stanowi równocześnie wezwanie do realizowania darowanej Bożej miłości (agape) na co dzień. Komunia Święta jest doświadczeniem tego, że Bóg jest Miłością.

Uczta eucharystyczna, w której głosimy śmierć Pana, wyznajemy Jego zmartwychwstanie i oczekujemy Jego przyjścia, „jest dla nas rzeczywistą antycypacją ostatecznej uczty” (Sacramentum caritatis, 31). Polecenie: „Bierzcie, jedzcie, pijcie” (por. Mt 26,26-27), które Jezus kieruje do apostołów (por. Mk 14,15), ma bogate znaczenie. Już symbolika uczty, podczas której podaje się chleb i wino (por. Iz 25,6), wskazuje na więź komunii i zażyłości. Inne elementy podkreślają wymowę Eucharystii jako uczty przyjaźni i przymierza z Bogiem. Eucharystia jest bowiem „równocześnie i nierozdzielnie pamiątką ofiarną, w której przedłuża się ofiara Krzyża, i świętą ucztą Komunii w Ciele i Krwi Pana” (KKK 1382). W mowie wygłoszonej w synagodze w Kafarnaum Jezus stwierdza jednoznacznie: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (J 6,51). Celem całej tej mowy jest podkreślenie głębokiej mistycznej więzi i żywotnej komunii, jaka powstaje w wierze między Chrystusem – Chlebem życia – a tym, kto Go spożywa: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (J 6,56). W encyklice Jana Pawła II Ecclesia de Eucharistia czytamy: „Zbawcza skuteczność ofiary urzeczywistnia się w pełni, kiedy w Komunii przyjmujemy Ciało i Krew Pana. Ofiara eucharystyczna sama z siebie jest skierowana ku wewnętrznemu zjednoczeniu nas wierzących z Chrystusem przez Komunię: otrzymujemy Tego, który ofiarował się za nas, otrzymujemy Jego Ciało, które złożył za nas na Krzyżu” (nr 16). Droga świętości, miłości i prawdy jest zatem objawieniem światu naszej głębokiej więzi z Bogiem, która urzeczywistnia się w eucharystycznej uczcie. Ważne jest tu zatem wewnętrzne przygotowanie do Komunii, gdyż „nie wystarczy wiara, ale trzeba trwać w łasce uświęcającej i miłości, pozostając w łonie Kościoła ciałem i sercem” (Ecclesia de Eucharistia, 36). Udział w Eucharystii, sakramencie Nowego Przymierza, „jest najwyższym przejawem upodobnienia się do Chrystusa, źródłem «życia wiecznego» (por. J 6,51-58), fundamentem i mocą całkowitego daru z siebie” (Veritatis splendor, 21). Ta komunia z Chrystusem prowadzi zatem do głębokiej przemiany wierzącego.

 

Wskazania dla katechetów:

– zachęcać uczniów do pełnego uczestnictwa we Mszy świętej;

– przypominać uczniom o potrzebie godnego przystępowania do Komunii świętej;

– uczulać uczniów na godne uczestnictwo w Eucharystii, (odpowiedni strój, odpowiednie zachowanie);

– przestrzegać uczniów przed próbą sprowadzania niedzielnej i świątecznej Eucharystii jedynie do obowiązku wypływającego z nakazu Kościoła (święta nakazane).

 

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

 


 

 

  

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

  

WIARA JEST JAK DROGA

 [Propozycja konferencji dla młodzieży]

 

 

Zdumiewające, jak dużą rolę w refleksji człowieka nad jego życiem i postrzeganiem świata odgrywa metafora drogi. Wędrówka właściwie od zawsze stanowiła nieodzowną część ludzkiego życia. Jest ona wyrazem poszukiwań człowieka. Towarzyszy jej trud, ale i radość poznawania. Podczas wędrówki nie tylko odwiedza się nieznane dotąd nam miejsca, ale również spotyka się nowych ludzi. Wędrówka uczy, ale i kształtuje charakter człowieka. Początkiem wędrówki może być chęć poszukiwania czegoś lepszego, ale może nim być także chęć ucieczki od problemów i popełnionych przez siebie błędów. Wędrówka może być misją, której celem jest duchowa przemiana swojego wnętrza – zerwanie ze swoim dotychczasowym myśleniem i życiem. Metaforę drogi przywoływali filozofowie i poeci, dla których wędrówką jest ludzkie życie, niekiedy pełne przeciwności i ,,manowców”, którym trzeba stawić czoła.

Liczne przykłady wędrówki odnajdujemy również w Biblii. W Księdze Wyjścia widzimy naród wybrany, który wędruje w swojej ,,pielgrzymce życia” przez pustynię ku Ziemi Obiecanej. Jego wędrówka była ucieczką z kraju niewoli i ucisku do krainy ,,mlekiem i miodem płynącej”. Podczas tej wędrówki przez pustynię Naród Wybrany wielokrotnie doświadczył obecności i wszechmocy czuwającego nad nim Boga. Historia tej wędrówki to historia wzlotów i upadków człowieka, która kończy się ostatecznie zawarciem Przymierza z Bogiem na Górze Synaj. W Nowym Testamencie Jezus, wędrując, przemierza Palestynę nauczając i czyniąc cuda. Jest to droga, która prowadzi do Jerozolimy – miasta, w którym mają wypełnić się wszystkie proroctwa mówiące o Mesjaszu. Misję niesienia Dobrej Nowiny po najdalsze zakątki świata realizują później uczniowie Jezusa.

Istnieje wiele popularnych przenośni związanych z motywem drogi. Mówimy o drodze życiowej, drodze do celu, drodze do prawdy, drodze do mądrości, drodze do sukcesu, drodze do szczęścia. Ale mówimy także o drodze donikąd, drodze bez powrotu, drodze do zatracenia, drodze wyboistej, drodze krętej, drodze okrężnej.

Papież Benedykt XVI wielokrotnie pisał o potrzebie odnalezienia drogi wiary, aby coraz wyraźniej ukazywać radość i odnowiony entuzjazm, które rodzi spotkanie z Chrystusem. W homilii podczas Mszy świętej na rozpoczęcie swojego pontyfikatu powiedział: ,,Kościół jako całość, a w nim jego pasterze muszą tak jak Chrystus wyruszyć w drogę, aby wyprowadzić ludzi z pustyni ku przestrzeni życia, ku przyjaźni z Synem Bożym, ku Temu, który daje nam życie – pełnię życia”.

Papież porównywał wiarę do drogi. Do tego, by tę drogę poznawać, by móc osobiście przekonać się, jak bardzo jest ona piękna i fascynująca, trzeba na nią wejść i zacząć nią iść. Zadaniem człowieka na drodze wiary jest praca duchowa i wewnętrzny rozwój. Nie jest to droga łatwa. Wymaga ona niejednokrotnie trudu, poświęcenia a niekiedy nawet ofiary. Jednak, jak mawiał kardynał John Henry Newman, dziesięć tysięcy trudności, nie powoduje jednej wątpliwości. Pytania dotyczące wiary nie muszą być od razu wyrazem wątpliwości, lecz raczej trudności. Rodzące się w nas pytania służą pogłębieniu naszej wiary i wzywają nas do jeszcze większego wysiłku w poznawaniu Boga i rozumieniu Jego objawienia.

 

 

Ks. Wojciech Wojtyła

 

 


 

 

 

OGŁOSZENIA

 

 

  1. Dziękujemy PT. Księżom Prefektom, Siostrom zakonnym i Katechetom świeckim za podjęty trud organizacyjny Bożonarodzeniowych spotkań opłatkowych i jasełkowych.
  2. 19 stycznia br. imieniny obchodzi JE ks. Biskup Henryk Tomasik Ordynariusz diecezji radomskiej. Pamiętajmy w naszych modlitwach o czcigodnym Solenizancie. Zapraszamy na wspólną Eucharystię w sobotę 18 stycznia o godz. 18.00 do radomskiej Katedry.
  3. Rok duszpastersko-katechetyczny 2019/2020 w diecezji radomskiej jest przeżywany pod hasłem: Wielka tajemnica wiary”. Jest on pierwszym etapem nowego trzyletniego Programu duszpasterskiego dla Kościoła katolickiego w Polsce na lata 2019-2022, którego myślą przewodnią są słowa: „Eucharystia daje życie”.
  4. Środą Popielcową 26 lutego 2020 r. rozpoczniemy Wielki Post. Szkolne rekolekcje wielkopostne 2020 w Radomiu: – szkoły podstawowe 26-28 lutego 2020 r. (od Środy Popielcowej); szkoły średnie 18-20 marca 2020 r. (po III niedz. Wielkiego Postu). Natomiast w całej diecezji – szkoły średnie 18-20 marca 2020 r. (po III niedz. Wielkiego Postu). Rekolekcje dla dzieci i młodzieży odbywają się w trzy kolejne dni pracy szkoły (od poniedziałku do piątku, tak więc nie łączymy np. piątku z poniedziałkiem i wtorkiem). W związku z ich organizacją ksiądz proboszcz dostarcza przynajmniej na miesiąc przed ich rozpoczęciem informację do dyrekcji szkoły (zaświadczenie odebrane z Wydziału Katechetycznego).
  5. Wielkopostny dzień skupienia dla katechetów świeckich pt. „Eucharystia, jako Żywa Obecność Chrystusa” odbędzie się w Wyższym Seminarium Duchownym w Radomiu – 15 marca 2020 r. (tj. w trzecią Niedzielę Wielkiego Postu) – rozpoczęcie o godz. 10.00.
  6. Przygotowanie dzieci i młodzieży do sakramentów, szczególnie do Pierwszej Spowiedzi i Komunii Świętej w klasie III szkoły podstawowej oraz sakramentu Bierzmowania w klasie VIII szkoły podstawowej wymaga prowadzenia systematycznych spotkań w parafii. Taki obowiązek włączenia się w parafialne przygotowanie spoczywa na wszystkich katechizujących.
  7. Dziękujemy za udział i przypominamy wszystkim katechetom o tzw. „katechezach otwartych” w ramach dekanatów, w których powinni uczestniczyć katechizujący z danego dekanatu: księża, siostry zakonne i katecheci świeccy. Informujemy o nich księdza proboszcza i odpowiedzialnego za dany rejon księdza wizytatora.
  8. Przypominamy terminy konkursów organizowanych przez Wydział Katechetyczny Kurii Diecezji Radomskiej w roku 2019/2020: Konkurs plastyczny dla kl. I-III szkoły podstawowej – 6 maja 2020 r. [ Temat: Święty Jan Paweł II w oczach dziecka]; Konkurs dla kl. IV-VI szkoły podstawowej – 13 maja 2020 r. [Temat: Żyć Eucharystią]; Konkurs dla kl. VII-VIII szkoły podstawowej – 12 maja 2020 r. [Temat: Święty Paweł]; Konkurs plastyczny dla szkół specjalnych – 25 marca 2020 r. [Temat: Święty Jan Paweł II w oczach dziecka]; Olimpiada Teologii Katolickiej dla szkół średnich – etap diecezjalny – 4 marca 2020 r., etap ogólnopolski – 17-18 kwietnia 2020 r. [Temat: „Dumni z Ewangelii i z Polski”].
  9. Pielgrzymka diecezjalna maturzystów do Częstochowy została zaplanowana na środę 22 kwietnia 2020 r. pod hasłem: „Oto Matka Twoja”.
    Oto program:
    • 10.00 – Konferencja dla wszystkich – ks. Mariusz Wilk i Duszpasterstwo Akademickie Diecezji Radomskiej – Bazylika Jasnogórska
    • 10.45 – Przygotowanie do Mszy świętej (śpiew, próba asysty) – Bazylika Jasnogórska
    • 11.00 – Msza święta pod przewodnictwem Biskupa Henryka Tomasika – Bazylika Jasnogórska (do dyspozycji również Kaplica Cudownego Obrazu Matki Bożej)
    • 12.00 – Przerwa obiadowa (posiłek we własnym zakresie)
    • 13.30 – Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich
    • 14.30 – Nabożeństwo zawierzenia Matce Bożej, poświęcenie dewocjonaliów i błogosławieństwo – Kaplica Cudownego Obrazu.
  10. W drugiej połowie stycznia rozpoczynają się ferie zimowe i czas odpoczynku dla dzieci i młodzieży. W parafiach i szkołach na ile jest to możliwe, zadbajmy o jak najlepsze wykorzystanie tego czasu przez dzieci i młodzież. Każda inicjatywa jest tu mile widziana, a czasami wystarczy trochę dobrej woli, by w szkole czy parafii zorganizować spotkania, konkursy czy rozgrywki dla dzieci.

 

 

Dyrektor Wydziału Katechetycznego

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

 

 

 

 

Pobierz plik: